Η Κέρκυρα διαθέτει πλούσιο πολιτισμό o οποίος με τα χρόνια μπολιάστηκε από τους διάφορους λαούς που κατοίκησαν στο νησί. Οι κάτοικοι, δημιούργησαν ιδιαίτερη κουλτούρα παραδόσεις και θρύλους. Ακόμη και τα σύγχρονα πλέον χρόνια, ακούγονται ιστορίες και αστικοί μύθοι που έχουν τις ρίζες τους στο μακρινό παρελθόν, αλλά συνεχίζουν να συναρπάζουν μέχρι και σήμερα.
Ίσως ένας από τους γνωστότερους Κερκυραϊκούς θρύλους αναφέρεται στο διήγημα του Ιάκωβου Πολυλά ‘’Τα Τρία Φλωριά’’ και δεν είναι άλλος από τον Μώρο. Ο μώρος είναι ένα στοιχείο-φάντασμα το οποίο συχνά έχει τη μορφή μαυροφορεμένου μεγαλόσωμου άνδρα. Ο θρύλος αναφέρει πως οι μώροι είναι ψυχές ανθρώπων που οι άρχοντες τους σκότωσαν στα θεμέλια ή στο σαγράδο (υπόγειο) του αρχοντικού τους για να τους φυλάνε τον θησαυρό. Η λέξη πιθανότατα προέρχεται από το ιταλικό moro, δηλαδή μελαψός. Ο θρύλος θέλει τα πνεύματα αυτά να είναι όχι μόνο άκακα, αλλά και πολλές φορές ωφέλιμα, μιας και βοηθώντας τυχαίους περαστικούς να βρουν τον θησαυρό ολοκλήρωναν την δουλειά τους και ελευθερώνονταν από τα δεσμά τους.
Γνωστός σε όλους τους Κερκυραίους είναι και ο Θρύλος-αστικός μύθος που αφορά το «Σπίτι των Γιατρόνε» (Σπίτι των Γιατρών). Το συγκεκριμένο κτίριο βρίσκεται λίγο πριν από το παραδοσιακό χωριό της Άνω Κορακκιάνας και εδώ και πολλά χρόνια έχει αποκτήσει μια ιδιαίτερη και όχι τόσο ευχάριστη φήμη. Η ιστορία ξεκινάει ήδη από το 1836, όταν στη Κέρκυρα έρχονται δύο Ιταλοί γιατροί ο Atanasio Baseti και ο Tito Savelli, κυνηγημένοι για τους αγώνες τους για την ιταλική ενοποίηση. Σταδιακά το σπίτι αποτέλεσε και χώρο μύησης της οργάνωσης «Νεαρή Ιταλία» (Giovanne Italia). Το σπίτι απέκτησε τη φήμη που έχει σήμερα καθώς δεν είναι εξακριβωμένη η τύχη των δύο νεαρών γιατρών. Κατά το πρώτο ενδεχόμενο, οι γιατροί επέστρεψαν στην Ιταλία όπου συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν. Το δεύτερο ενδεχόμενο αναφέρει πως αυτοκτόνησαν εντός του σπιτιού. Ειδικότερα τα παλαιότερα χρόνια, πολλές ήταν οι συμμορίες ληστών που εκμεταλλεύονταν τη φήμη του σπιτιού σέρνοντας αλυσίδες με σκοπό να τρομάξουν τους χωρικούς οι οποίοι εγκατέλειπαν τα κάρα και τα προϊόντα τους.
Ακόμη ένας γνωστός θρύλος της κερκυραϊκής υπαίθρου βρίσκεται στο βόριο τμήμα του νησιού και πιο συγκεκριμένα κοντά στο χωριό Βαλανειό. Λέγεται πως τα παλαιότερα χρόνια και στη θέση Παλαιόκαστρο, ένας ευκατάστατος άρχοντας είχε χτίσει έναν μεγάλο πύργο ώστε να ελέγχει από ψηλά την περιοχή σε περίπτωση επιδρομών. Μια από τις κόρες του άρχοντα η Αργυρώ, αγαπούσε τις βόλτες μέσα στα καταπράσινα δάση και το κολύμπι στο ποτάμι κοντά στο χωριό του Βαλανειού. Καθώς μια φορά επέστρεφε από τον περίπατό της, παρατήρησε τον γκρίζο καπνό να ανεβαίνει από τον πύργο. Καταλαβαίνοντας πως η οικογένειά της είχε χαθεί, επέλεξε να δέσει τόσο τα δικά της μάτια όσο και του μουλαριού της με μαντήλι. Έτσι, έπεσε από τον παρακείμενο γκρεμό και το όνομά της έγινε μύθος που ακούγεται μέχρι και σήμερα από τους χωρικούς.
Ο πλέον δημοφιλής αστικός μύθος αφορά το παλιό βρετανικό νοσοκομείο που βρίσκεται στο Παλαιό Φρούριο της Κέρκυρας. Οι ιστορίες που αφορούν το συγκεκριμένο κτίριο είναι αμέτρητες και βασίζονται στην χρήση που είχε ανά τα χρόνια. Το κτιριακό συγκρότημα αυτό κτίστηκε το 1835 με σκοπό την περίθαλψη του Αγγλικού στρατού που βρισκόταν τότε στο νησί. Χρησιμοποιήθηκε εκτενώς κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ κατά τον Δεύτερο, πέρασε στα χέρια των κατοχικών δυνάμεων. Πολλές είναι οι μαρτυρίες που αναφέρουν πως σε πολλά από τα δωμάτια του νοσοκομείου λάμβαναν χώρα βασανιστήρια, αλλά και εκτελέσεις στην πίσω αυλή του. Κατά τους βομβαρδισμούς της 14 Σεπτεμβρίου του 1943 το νοσοκομείο, αλλά και όσοι βρίσκονταν μέσα σε αυτό κάηκαν ολοσχερώς.
Το νοσοκομείο ανοικοδομήθηκε δύο ακόμη φορές με την τελευταία να μην ολοκληρώνεται. Έτσι το νοσοκομείο εγκαταλείφθηκε εντελώς κατά την δεκαετία του 1980. Η μακάβρια ιστορία τύχη του κτιρίου ανά τα χρόνια, δημιούργησε μερικές ιστορίες που ακούγονται μέχρι και σήμερα. Ήχοι, αλυσίδες, σκιές, πυροβολισμοί, ακόμη και σκηνές εκτελέσεων λέγεται πως λαμβάνουν χώρα στο παλιό βρετανικό νοσοκομείο.
