Η αρχή του 19ου αιώνα βρίσκει την Βενετία πλήρως αποδυναμωμένη να υπογράφει τη συνθήκη του Campo Formio, κατά την οποία τα Επτάνησα, αλλά και οι κτήσεις της στην Ήπειρό, περνούν στους δημοκρατικούς Γάλλους. Οι ιδέες της γαλλικής επανάστασης, γνωστές τότε σε ολόκληρη την Ευρώπη δεν μπορούσαν παρά να βρουν αντίκρισμα και στον λαό της Κέρκυρας. Οι κάτοικοι του νησιού υποδέχτηκαν τους Γάλλους με ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Παρόλα αυτά η αρχική χαρά, δεν άργησε να δώσει τη θέση της στην αμφιβολία και σταδιακά στην έχθρα, καθώς οι νέοι φόροι, οι λεηλασίες ανέτρεψαν το αρχικό κλίμα.
Την δυσαρέσκεια των κατοίκων των Ιονίων Νήσων και της Κέρκυρας, εκμεταλλεύτηκε η Ρωσοτουρκική συμμαχία καταλαμβάνοντας το νησί το 1799 ύστερα από τετράμηνη πολιορκία. Σημαντικότερο γεγονός κατά τη περίοδο αυτή υπήρξε η σύσταση της Επτανήσου Πολιτείας μέχρι και το 1807 του πρώτου ελληνικού κράτους μετά το 1453. Όμως, στην Κέρκυρα επιβλήθηκε και πάλι γαλλική κατοχή από τον Ναπολέων, ως αυτοκράτορα αυτή τη φορά. Η 7ετία αυτή σημαδεύτηκε από έργα που ανανέωσαν την εικόνα της πόλης και τις οχυρώσεις της σε μεγάλο βαθμό. Τότε ανοικοδομείται το Λιστόν και ιδρύεται η Ιόνιος Ακαδημία, το πρώτο πανεπιστήμιο της νεότερης Ελλάδας.
Σταδιακά και εφόσον η δύναμη του Ναπολέοντα μίκραινε ολοένα και περισσότερο, τα Επτάνησα και η Κέρκυρα αποτέλεσαν ανεξάρτητο κράτος, υπό την προστασία αυτή την φορά της Αγγλίας. Οι Άγγλοι παρόλο που αρχικά κράτησαν ανθελληνική στάση, στη συνέχεια επανίδρυσαν την Ιόνιο Ακαδημία, επέκτειναν τα όρια της πόλης και δημιούργησαν το Ανάκτορο των αρμοστών στο οποίο στεγάστηκε το νεοσύστατο τότε τάγμα των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου. Η Κέρκυρα πέρασε μετά από διαβουλεύσεις στην κυριαρχία της Ελλάδας, την 21η Μαΐου του 1864, σηματοδοτώντας έτσι την επανένωση με την πατρίδα.
Τα επόμενα χρόνια η Κέρκυρα θα αποτελέσει σημείο αναφοράς, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου και των Βαλκανικών Πολέμων. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο θα βομβαρδιστεί επανειλημμένως, αποτέλεσμα να χαθεί πλήθος ιστορικών τεκμηρίων, κτιρίων και μνημείων. Η 13-14 Σεπτεμβρίου του 1943 αποτέλεσαν μερικές από τις πλέον μαύρες μέρες στην ιστορία της Κέρκυρας. Μετά το τέλος των εγχώριων ελληνικών αναταραχών, η Κέρκυρα άρχισε να αναπτύσσεται σε τομείς που δεν ήταν ευρέως γνωστοί μέχρι τότε. Ο σημαντικότερος από αυτούς υπήρξε ο τουρισμός. Η τουριστική ανάπτυξη του νησιού βασίστηκε σε πρώτη φάση στο πασίγνωστο Club Mediteranee το οποίο προσκάλεσε ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό επισκεπτών στο νησί. Ο τουρισμός έγινε έτσι μια από τις κύριες ασχολίες των κατοίκων του νησιού, των οποίων το βιοτικό επίπεδο ανέβηκε σε συνδυασμό με την ανάπτυξη των γραμμάτων και των τεχνών και με τη βοήθεια του Ιονίου Πανεπιστημίου.
Η απομάκρυνση από τον πρωτογενή τομέα, ο οποίος υπήρξε και ο χώρος απασχόλησης των Κερκυραίων για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του νησιού, επέφερε και την μερική εγκατάλειψη σημαντικών πηγών εισοδημάτων, όπως οι ελαιώνες ή οι αμπελώνες. Ωστόσο, η οικονομική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας επέβαλε σημαντικές προκλήσεις αλλά και νέες δυνατότητες, δίνοντας όπως και στους κάτοικους της υπόλοιπης Ελλάδας νέες ευκαιρίες για ανάπτυξη.
Η ιστορία της Κέρκυρας είναι αποτυπωμένη στα κτίρια, στα έθιμα, στις παραδόσεις και την ιδιοσυγκρασία των Κερκυραίων. Κάθε πτυχή της ζωής και της καθημερινότητας των κατοίκων είναι λίγο πολύ επηρεασμένη από τους πολλούς κατακτητές που είχε στο νησί. Μια βόλτα τόσο στην πόλη, όσο και στην ύπαιθρο είναι η καλύτερη απόδειξη. Τα παλαιά κτίρια, εμπνευσμένα από την ίδια την Βενετία, τα βρετανικά ανάκτορα, οι διάσημοι πολυσύχναστοι πεζόδρομοι που μοιάζουν με μερικούς του Παρισιού, αλλά και οι ίδιοι οι κάτοικοι με την γνωστή ελληνική φιλοξενία και το μοναδικό κερκυραϊκό ταπεραμέντο, συνθέτουν έναν μοναδικό συνδυασμό πολύτιμού και κουλτούρας που δύσκολα συναντάται αλλού. Έτσι, το νησί της Κέρκυρας συνεχίζει να αναπτύσσεται βασισμένο στην ιστορία και τα ιδανικά που έχει υιοθετήσει εδώ και εκατοντάδες χρόνια.
